„Hello ” + name + „.”, czyli konkatenacja Stringów

Stringi są na ciekawym tworem – zbyt rozbudowane, aby dało się je zamknąć w typ prymitywny, a jednocześnie operacje na nich muszą być bardzo wydajne.

Jedną z podstawowych operacji na nich jest tworzenie nowych łańcuchów znaków poprzez łączenie różnych zmiennych. Jednym słowem – konkatenacja. Można ją uzyskać na wiele różnych sposobów m. in. operator +, StringBuilder, StringBuffer lub String.format().

W tym artykule opowiem nieco o operatorze +.

Implementacja

Załóżmy, że interesuje nas następująca operacja.

    public String helloWorldFromOldMen(long age) {
        return "Hello  world from " + age + " years old men";
    }

Warto na wstępie zajrzeć, co mówi oficjalna dokumentacja Java Language Specification o konkatenacji.

An implementation may choose to perform conversion and concatenation in one step to avoid creating and then discarding an intermediate String object. To increase the performance of repeated string concatenation, a Java compiler may use the StringBuffer class or a similar technique to reduce the number of intermediate String objects that are created by evaluation of an expression.

The Java® Language Specification, Java SE 15 Edition

Co ciekawe, ta część jest niezmienna od specyfikacji dla Javy 1.0.

I rzeczywiście, jeśli skompilujemy kod kompilatorem do Javy 1.4, to rezultat (po skompilowaniu i dekompilacji) będzie następujący:

    Code:
      stack=3, locals=3, args_size=2
         0: new           #2   // class java/lang/StringBuffer
         3: dup
         4: invokespecial #3   // Method java/lang/StringBuffer."":()V
         7: ldc           #4    // String Hello  world from
         9: invokevirtual #5   // Method java/lang/StringBuffer.append:(Ljava/lang/String;)Ljava/lang/StringBuffer;
        12: lload_1
        13: invokevirtual #6  // Method java/lang/StringBuffer.append:(J)Ljava/lang/StringBuffer;
        16: ldc           #7   // String  years old men
        18: invokevirtual #5  // Method java/lang/StringBuffer.append:(Ljava/lang/String;)Ljava/lang/StringBuffer;
        21: invokevirtual #8  // Method java/lang/StringBuffer.toString:()Ljava/lang/String;
        24: areturn

Jednak StringBuffer ma tę właściwość, że jego metody są synchronizowane. W przypadku konkatenacji stringów, wykonywanych w tym samym wątku, jest to zbędne. Z tego powodu w Javie 1.5 zdecydowano zamienić StringBuffer na StringBuilder, który tej synchronizacji jest pozbawiony.

Kolejnym krok nastąpił w Javie 1.6 – wprowadzono usprawnienie, pozwalające JITowi C2 zamienić użycia StringBuilder na tworzenie Stringa bez konieczności tworzenia obiektu StringBuilder. W Javie 1.7 włączono ten mechanizm domyślnie. Okazało się, jednak, że ta opcja (OptimizeStringConcat) jest „krucha” (ang. fragile) i sprawia problemy przy dalszej optymalizacji Stringa.

JEP-280

Postanowiono zastosować ten sam mechanizm, co przy implementacji Lambd. Zamiast na etapie kompilacji ustalać, jak jest wykonywana konkatenacja Stringów, pozwólmy na wygenerowanie tego kodu przez JVMa przed pierwszym uruchomieniem.

Takie podejście pozwala na eliminowanie wstecznej kompatybilności zastosowanych optymalizacji, gdzie zmiany w starszej Javie musiały również działać w nowszej. Jednocześnie kod skompilowany w starszej Javie po uruchomieniu na nowszym JVMie automatycznie działał szybciej, gdyż optymalizacje robione są przy pierwszym uruchomieniu.

Wspomniany JEP-280 został wdrożony w Javie 9.

A jak to będzie w wydajności?

Generalnie – szybciej.

Przy generowaniu kodu konkatenacji aktualnie jest dostępnych 6 strategii, przy czym domyślnie włączona jest najefektywniejsza. Pozwala ona na konkatenowanie 3-4 krotnie szybciej, jednocześnie wykorzystując 3-4 razy mniej pamięci (w ekstremalnych przypadkach 6.36x szybciej i 6.36x mniej pamięci). Tworzenie Stringów w tej strategii odbywa się praktycznie bez tworzenia dodatkowych obiektów, po których GC musiałby sprzątać.

Jednokrotny narzut wynikający z konieczności wygenerowania kodu w Runtime’ie jest stosunkowo mały – do 30ms.

Podsumowanie

Szczerze mówiąc, tkwiło we mnie przekonanie, że jak konkatenacja Stringów to tylko i wyłącznie StringBuilder, bo inaczej jest „nieefektywnie”. Okazuje się jednak, że operator + może być bardziej efektywny w prostych przypadkach.

Kolejny raz można powiedzieć, że jeśli chcesz pomóc JVMowi w optymalizacji, to pisz porządny, czytelny, rzemieślniczy kod.

Jeśli chodzi o linki do poczytania, to:

Pax et bonum 🙂

 

Jak wydajnie rzucać wyjątki?

Cóż… Najlepiej nie rzucać 😉

Generalnie mógłbym podlinkować tylko Blog Alexey’a Shipileva i zakończyć wpis… Alexey dokładnie zbadał temat wydajności wyjątków.
Jednak dla osób wolących artykuły w języku polskim również i ja pokrótce temat opiszę.

Na samym końcu dla odmiany napiszę coś życiowego 😉

Uwaga! Dla odmiany w tym wpisie nie będzie listingu Bytecode’u 😛

Ile kosztuje nas rzut wyjątkiem?

Na początek warto sprawdzić, ile kosztuje w ogóle rzucenie wyjątkiem.
Stworzyłem zatem benchmark (oczywiście używając frameworku JMH), który w bloku try-catch rzuca lub nie rzuca wyjątkiem. Sprawdziłem również, czy jakiś wpływ ma to, jaki wyjątek łapiemy.

Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że taki kod w którym w jednej metodzie jest rzucany wyjątek, a ramkę niżej (wyżej?) go łapiemy byłby skompilowany przez C2 i z wysokim prawdopodobieństwem zinline’owany. To by doprowadziło do sytuacji, w której ten wyjątek nie byłby w kodzie maszynowym explicite rzucany – byłaby skompilowana wydajna symulacja rzucania wyjątku. Taka sytuacja nas jednak nie interesuje – wszak szukamy kosztu rzucenia wyjątku, a nie kosztu symulacji rzucania wyjątku.
Aby uniemożliwić inline’owanie, należało dodać dodatkową adnotacją @CompilerControl(CompilerControl.Mode.DONT_INLINE) (udostępnioną przez JMH – normalnie tę akcję da się wymusić parametrem wywołania java, co jest jednak mało wygodne).
Nie chcemy również badać, jak długo tworzony jest obiekt wyjątku, dlatego za każdym razem rzucamy tym samym wyjątkiem, który jest umieszczony w polu statycznym finalnym.

    @Benchmark
    @CompilerControl(CompilerControl.Mode.PRINT)
    public int throwBenchmark() {
        try {
            throwRuntimeException();
        } catch (RuntimeException e) {
            return 5;
        }
        return 1;
    }

    @Benchmark
    @CompilerControl(CompilerControl.Mode.PRINT)
    public int throwThrowableBenchmark() {
        try {
            throwRuntimeException();
        } catch (Throwable e) {
            return 5;
        }
        return 1;
    }

    @CompilerControl(CompilerControl.Mode.DONT_INLINE)
    private void throwRuntimeException() {
        throw RUNTIME_EXCEPTION;
    }

    @Benchmark
    @CompilerControl(CompilerControl.Mode.PRINT)
    public int withoutthrowBenchmark() {
        try {
            dontThrowRuntimeException();
        } catch (RuntimeException e) {
            return 5;
        }
        return 1;
    }

    @CompilerControl(CompilerControl.Mode.DONT_INLINE)
    private void dontThrowRuntimeException() {

    }

Wyniki tego benchmarku są następujące (dla OpenJDK w wersji 11):

Benchmark                                     Mode  Cnt    Score   Error  Units
SimpleThrowBenchmark.throwBenchmark           avgt   10  144,234 ± 1,407  ns/op
SimpleThrowBenchmark.throwThrowableBenchmark  avgt   10  146,276 ± 1,083  ns/op
SimpleThrowBenchmark.withoutthrowBenchmark    avgt   10    5,684 ± 0,055  ns/op

Czyli takie rzucenie wyjątku spowalnia nam tę bardzo prostą metodę jakieś 30 razy…
Oczywiście ta metoda i tak nic nie robi, jednak różnica w czasie wykonania jest bardzo duża…

Zarzucenie wyjątkiem głęboko w stacktrace

Warto również sprawdzić sytuację, w której wyjątek musi przewędrować przez wiele ramek zanim trafi na odpowiedni blok try-catch. To zachowanie jest sprawdzane przez kolejny benchmark. Polega on na rekurencyjnym odliczaniu do 10, 50 lub 100, aby ostatecznie rzucić wyjątkiem (albo go nie rzucać i zakończyć rekurencję).

    @Benchmark
    @CompilerControl(CompilerControl.Mode.PRINT)
    public int throw100Benchmark() {
        try {
            throwRuntimeException(100);
        } catch (RuntimeException e) {
            return 5;
        }
        return 1;
    }

    @Benchmark
    @CompilerControl(CompilerControl.Mode.PRINT)
    public int throw50Benchmark() {
        try {
            throwRuntimeException(50);
        } catch (RuntimeException e) {
            return 5;
        }
        return 1;
    }

    @Benchmark
    @CompilerControl(CompilerControl.Mode.PRINT)
    public int throw10Benchmark() {
        try {
            throwRuntimeException(10);
        } catch (RuntimeException e) {
            return 5;
        }
        return 1;
    }

    private void throwRuntimeException(int i) {
        if (i == 0) {
            throwThrow();
            return;
        } else {
            throwRuntimeException(i - 1);
        }
    }

    @CompilerControl(CompilerControl.Mode.DONT_INLINE)
    private void throwThrow() {
        throw RUNTIME_EXCEPTION;
    }

    @Benchmark
    @CompilerControl(CompilerControl.Mode.PRINT)
    public int without100throwBenchmark() {
        try {
            dontThrowRuntimeException(100);
        } catch (RuntimeException e) {
            return 5;
        }
        return 1;
    }

    @Benchmark
    @CompilerControl(CompilerControl.Mode.PRINT)
    public int without50throwBenchmark() {
        try {
            dontThrowRuntimeException(50);
        } catch (RuntimeException e) {
            return 5;
        }
        return 1;
    }

    @Benchmark
    @CompilerControl(CompilerControl.Mode.PRINT)
    public int without10throwBenchmark() {
        try {
            dontThrowRuntimeException(10);
        } catch (RuntimeException e) {
            return 5;
        }
        return 1;
    }

    private void dontThrowRuntimeException(int i) {
        if (i == 0) {
            dontThrowThrow(i);
        } else {
            dontThrowRuntimeException(i - 1);
        }
    }

    @CompilerControl(CompilerControl.Mode.DONT_INLINE)
    private void dontThrowThrow(int i) {
        i++;
    }

Wyniki benchmarku są następujące:

Benchmark                                          Mode  Cnt      Score      Error  Units
StacktraceThrowBenchmark.throw100Benchmark         avgt   10  10047,087 ± 3463,884  ns/op
StacktraceThrowBenchmark.throw10Benchmark          avgt   10    922,528 ±   15,990  ns/op
StacktraceThrowBenchmark.throw50Benchmark          avgt   10   3846,247 ±   64,145  ns/op
StacktraceThrowBenchmark.without100throwBenchmark  avgt   10    152,059 ±    1,656  ns/op
StacktraceThrowBenchmark.without10throwBenchmark   avgt   10     17,163 ±    0,184  ns/op
StacktraceThrowBenchmark.without50throwBenchmark   avgt   10     92,268 ±   32,105  ns/op

Jak widać rzucenie wyjątkiem głęboko w stacktrace działa (w miarę) proporcjonalnie dłużej do odległości do najbliższego bloku try-catch. Najprostszy wniosek z tego jest taki – jeśli już musimy rzucać wyjątek, to nie daleko od łapiącego go bloku try-catch 😉
Mimo wszystko to nie są jakieś kosmiczne wartości – rzucenie wyjątku na głębokości 100 ramek to „koszt” 10 000 nanosekund, czyli 10 mikrosekund, czyli 0,01 milisekundy. Nie ma dramatu…

Skąd te różnice?

Algorytm działania rzucania wyjątku jest następujący (za grupą Hotspot projektu OpenJDK).
1. Sprawdzamy, czy w danej ramce na stosie istnieje odpowiedni blok try-catch. Informacja o tym znajduje się gdzieś na Off-Heapie.
2. Wśród znalezionych bloków try-catch sprawdzamy, czy któryś pasuje do naszego miejsca, gdzie wyjątek został rzucony/propagowany w dół.Jeśli jest takie miejsce, trzeba sprawdzić, czy blok łapie odpowiedni typ wyjątku.

3. Jeśli nie znaleźliśmy w tej ramce obsługi błędu, wówczas zdejmujemy ramkę ze stackframe i wracamy do punktu 1.

Niby nie brzmi to skomplikowanie, a jednak z 35 instrukcji procesora robi się 835, gdy rzucimy wyjątkiem (a przynajmniej tak twierdzi .addProfiler(LinuxPerfNormProfiler.class)). I to dla C2. W trybie interpretowanym ten stosunek to 550 do 2090 dla wykonania pojedynczej metody.
Jakby się dobrze zastanowić, to można by próbować jakoś optymalizować to rzucanie wyjątków. Można by utrzymywać jakąś tablicę, która dla danego typu wyjątku przechowuje adres skoku do którego ma trafić w przypadku rzucenia wyjątku… Może miałoby to sens, gdyby nie to, że wystąpienie wyjątku powinno być… wyjątkiem 😉 A utrzymywanie takiej tablicy tylko zajmowałoby czas i bezsensownie psuło wydajność…

A gdzie jest to coś życiowego?

Dość powszechną (i słuszną) praktyką jest walidacja parametrów wywołania. Często przy okazji walidacji można spotkać się z rzucaniem wyjątków jak choćby javax.validation.ValidationException. Jeśli tych wyjątków występowałoby dużo mogłoby w jakiś sposób ograniczyć wydajność. Być może warto by to zbadać.

Z tą motywacją stworzyłem prosty Restowy serwis w Spring Boot. A w nim 3 endpointy:
1. Rzucenie wyjątku na głębokości 100 ramek i „łapanie” z @ExceptionHandler,
2. Zagłębienie się na 100 ramek, powrót, a następnie rzucenie wyjątku na głębokości 1 ramki i „łapanie” z @ExceptionHandler
3. Zagłębienie się na 100 ramek, powrót i zwrócenie rezultatu walidacji w ResponseEntity.badRequest()

@SpringBootApplication
@RestController
public class ThrowExceptionSpringApplication {

    private static final String SORRY_NOT_VALID = "Sorry, not valid";

    @GetMapping("/response/deep/exception")
    public String throwDeepException() {
        Supplier supplier = () -> {
            throw new ValidationException(SORRY_NOT_VALID);
        };
        return deep(100, supplier);
    }

    @GetMapping("/response/shallow/exception")
    public String throwShallowException() {
        deep(100, () -> SORRY_NOT_VALID);
        throw new ValidationException(SORRY_NOT_VALID);
    }

    @GetMapping("/response/no-exception")
    public ResponseEntity dontThrowDeepException() {
        return ResponseEntity.badRequest()
                .body(deep(100, () -> SORRY_NOT_VALID));
    }

    private String deep(int i, Supplier producer) {
        if (i != 0) {
            return deep(i-1, producer);
        }
        return producer.get();
    }

    @ResponseStatus(code = HttpStatus.BAD_REQUEST)
    @ExceptionHandler(ValidationException.class)
    public String handleException(ValidationException e) {
        return SORRY_NOT_VALID;
    }

    public static void main(String[] args) {
        SpringApplication.run(ThrowExceptionSpringApplication.class);
    }
}

Następnie wszystkie endpointy benchmarkowałem z użyciem komendy ab -n 10000 -c 100 . Sprawdzałem w jakim najkrótszym czasie skończy się test (sprawdzałem wielokrotnie po uprzednim rozgrzaniu serwisu). Rezultaty były następujące:

1.Time taken for tests:   1.573 seconds
2.Time taken for tests:   1.515 seconds
3.Time taken for tests:   1.365 seconds

Zatem rzucenie wyjątku na głębokości 100 ramek jest o około 4% mniej wydajne, niż rzucenie na głębokości 1 ramki. Niby bez szału, ale jeżeli jedyną różnicą jest tylko miejsce wykonania throw to w sumie jest to różnica…
Jeszcze większą różnicę widać, jeśli zamiast rzucać wyjątek po prostu zwrócimy ResponseEntity.badRequest() – tutaj różnica to około 13%.

Podsumowanie

Wracając do myśli z początku tekstu – najlepiej nie rzucać wyjątków. Takie podejście jest stosowane chociażby w Scali, gdzie zamiast rzucania wyjątku można zwracać Either.

Drugą myślą jest to, że wyjątki powinny być rzucane „wyjątkowo” 😉 Exception Driven Development raczej nie jest dobrym pomysłem.

Ostatnią myślą, którą chciałem się to ponowne polecenie Artykułu Alexey’a Shipileva. Można tam przeczytać, to o czym nawet nie wspomniałem, czyli:

  • Inline’owanie na odpowiednim poziomie może polepszyć wydajność rzucania wyjątków,
  • Tworzenie Stacktrace’a jest wolne i można z niego zrezygnować,
  • Jak rzadkie rzucanie wyjątków jest wg Alexey’a dostatecznie rzadkie
 

Interfejs w JVMie – niskopoziomowo

Standardowym pytaniem rekrutacyjnym jest: czym się różni interfejs od klasy abstrakcyjnej w Javie. O ile większość odpowiedzi zaczyna się od strony specyfikacji, o tyle w tym wpisie podejdę od strony implementacji.

Bytecode

Standardowo zaczniemy od spojrzenia w bytecode. Najpierw podejrzymy co siedzi w abstrakcyjnej klasie:

public abstract class AbstractClass {
    public abstract int doSth(int a);
    public int defaultDoSth(int a) {
        return doSth(a);
    }
}

Następnie podejrzymy analogiczny do niej interfejs:

public interface Interface {
    int doSth(int a);
    default int defaultDoSth(int a) {
        return doSth(a);
    }
}

Porównując obydwa twory zaczniemy od stwierdzenia banału, że po skompilowaniu otrzymujemy pliki z rozszerzeniem .class Gdzie zatem jest trzymana informacja o tym, że jedno jest interfejsem a drugie klasą? Na to pytanie odpowiada listing wywołania na tych plikachjavap -v -p.

A w nim zauważymy, że klasa abstrakcyjna posiada flagi flags: (0x0421) ACC_PUBLIC, ACC_SUPER, ACC_ABSTRACT, gdy interfejs posiada flagi flags: (0x0601) ACC_PUBLIC, ACC_INTERFACE, ACC_ABSTRACT.
Zatem o byciu interfejsem świadczy dodatkowa flaga ACC_INTERFACE.
Flaga ACC_SUPERw klasie abstrakcyjnej jest aktualnie nadmiarowa i istnieje tylko w celu wstecznej kompatybilności.

Drugą różnicą, którą zauważyć porównując bytecode obu plików .class jest obecność konstruktora w klasie abstrakcyjnej. Jak wiemy, jeśli jawnie nie stworzymy konstruktora w kodzie źródłowym, kompilator wygeneruje nam domyślny konstruktor danej klasy.

Trzecią różnicą dość oczywistą, aczkolwiek niewidoczną w tym porównaniu jest to, że klasa w przeciwieństwie do interfejsu może posiadać pola.

Ostatnią różnicę, którą dokładniej opiszę jest różnica w implementacji metody defaultDoSth(int).

Dla klasy abstrakcyjnej bytecode wygląda następująco:

 public int defaultDoSth(int);
    descriptor: (I)I
    flags: (0x0001) ACC_PUBLIC
    Code:
      stack=2, locals=2, args_size=2
         0: aload_0
         1: iload_1
         2: invokevirtual #2                  // Method doSth:(I)I
         5: ireturn
      LineNumberTable:
        line 7: 0
      LocalVariableTable:
        Start  Length  Slot  Name   Signature
            0       6     0  this   Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/interfaces/AbstractClass;
            0       6     1     a   I
}

Domyślna metoda interfejsu Interface defaultDoSth(int) zdekomilowana wygląda tak:

  public int defaultDoSth(int);
    descriptor: (I)I
    flags: (0x0001) ACC_PUBLIC
    Code:
      stack=2, locals=2, args_size=2
         0: aload_0
         1: iload_1
         2: invokeinterface #1,  2            // InterfaceMethod doSth:(I)I
         7: ireturn
      LineNumberTable:
        line 7: 0
      LocalVariableTable:
        Start  Length  Slot  Name   Signature
            0       8     0  this   Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/interfaces/Interface;
            0       8     1     a   I
}

W implementacji metody defaultDoSth(int) w przypadku klasy abstrakcyjnej widzimy instrukcję kodu bajtowego invokevirtual, a za nią parametr, w którym jest wskazywana metoda, którą chcemy wywołać.
W przypadku interfejsu zauważymy invokeinterface z dwoma parametrami.
A jakie są różnice między nimi? Czy były konieczne dwa różne kody operacji?

Invoke(…)

Ogólnie mówiąc, wywoływanie metod można wykonać za pomocą jednego z 5 różnych instrukcji kodu bajtowego (w zależności od kontekstu):

  • invokestatic – używamy go za każdym razem, kiedy wywołujemy metodę statyczną, czyli taką, w której nie potrzebujemy przekazywać wskaźnika na obiekt z którego jest ona wywoływana (nie ma przykazywanego w żaden sposób obiektu this).
  • invokespecial – tej instrukcji używamy, kiedy chcemy wywołać konkretną metodę danego obiektu. Nie zastanawiamy się, czy ta metoda jest nadpisana w klasie dziedziczącej, lecz wskazujemy dokładną metodę. Przykładem jest wywoływanie metody prywatnej, metody z nadklasy lub konstruktora. Przekazujemy niejawnie this jako pierwszy parametr metody.
  • invokedynamic – ta instrukcja jest raczej niedostępna w Javie i rzadko spotkana (oprócz lambd). Kluczowe jest w niej to, że generalnie na etapie kompilacji nie wiemy, co chcemy wywołać 😉 Na etapie kompilacji jedynie wskazujemy, kto może wiedzieć, co chcemy wywołać.
    Trochę poruszam temat we wpisie o lambdach.
  • invokevirtual – w tym przypadku mamy do czynienia z wywołaniami metod publicznych, chronionych i prywatnych w ramach pakiety (generalnie nieprywatnych). Na etapie kompilacji przeważnie nie wiemy, czy wywołujemy metodę z danej klasy, czy klasy po niej dziedziczącej (ze względu na polimorfizm). W runtime‚ie JVM ewaluuje, jaką metodę wykonać.
    W tej operacji równierz przemycamy this. Argumentem tego kodu bajtowego jest indeks metody, którą wywołujemy.
  • invokeinteface – bardzo podobna instrukcja do invokevirtual z tą różnicą, że nie znamy nawet klasy, której metodę wywołujemy. W tym przypadku jednak mamy dwa argumenty tego kodu bajtowego – pierwszym jest jawne przekazanie uchwytu („wskaźnika”) do interfejsu, którego metodę chcemy wywołać, a drugim – indeks tej metody w danym interfejsie.

Różnice między invokevirtual a invokeinterface

Jak wywnioskować, którą metodę należy wykonać?
Najprościej byłoby sprawdzić klasę (wskaźnik na klasę jest w każdym obiekcie w jego nagłówku), której metodę chcemy wywołać i poszukać, czy istnieje implementacja poszukiwanej metody. Jeśli nie ma jej w tej klasie, szukamy jej w nadklasie. Jeśli i w niej nie ma, szukamy dalej w zwyż w hierarchii.

Jednak takie podejście jest mało efektywne. Mogłoby się zdarzyć, że wielokrotnie obliczamy to samo wywołując wciąż tę samą metodę. Zatem lepiej by było na etapie ładowania klasy obliczyć od razu, jaką dokładnie metodę trzeba wykonać dla każdej dostępnej metody. Wynik takich obliczeń można składować w metadanych danej klasy.
I właśnie taka tablica, która przechowuje dla każdej metody wskaźnik do kodu, jest nazywana vtable. Zatem za każdym razem, gdy używamy invokevirtual, najpierw sprawdzamy klasę obiektu, następnie odczytujemy z klasy adres do pola z tablicą vtable, a następnie uruchamiamy kod znaleziony pod indeksem danej metody (indeks ten jest podany w argumencie invokevirtual).

Warto tutaj nadmienić, że indeksy metod dla danej hierarchii klas są takie same, tzn. jeśli jakaś klasa miała tablicę vtable, to każda jej podklasa będzie miała wszystkie jej metody z nadklasy w dokładnie tej samej kolejności, a ewentualne dodatkowe metody specyficzne dla podklasy będą znajdować się na końcu tabeli. Zatem jeden argument z indeksem metody wystarczy do precyzyjnego określenia metody, gdyż indeks metody w danej hierarchii klas jest stały.

Nieco inna sytuacja jest w przypadku invokeinterface. Jeśli klasa implementuje interfejs, to metody go implementujące mogą być w vtable w różnej kolejności. Zatem dla interfejsu potrzebujemy analogicznej struktury zwanej itable. Kolejność metod jest specyficzna dla danego interfejsu.
„Niestety” klasy mogą implementować wiele interfejsów, dlatego każda klasa posiada tablicę tablic itable. Skoro jest wiele itable, to trzeba je rozróżniać, stąd konieczność przekazywania wraz z kodem invokeinterface argumentu w postaci odniesienia do interfejsu, jak i metody.
Pewną konsekwencją możliwości implementacji wielu interfejsów jest to, że żeby znaleźć odpowiednią itable trzeba przeiterować po tablicy tablic itable, co jest mało wydajne.

Jeśli ten opis jest zbyt mglisty, warto zajrzeć pod ten pomocny w zrozumieniu link.

A to tylko początek

Można na ten temat jeszcze wiele pisać. Póki co jednak zostawiam garść linków omawiających tematy wokół. Dotyczą one przede wszystkim:

  • optymalizacji invokeinterface/invokevirtual. Należy wspomnieć, że znaczna większość interfejsów/klas posiada tylko jedną klasę implementującą lub jedną podklasę. Można się wówczas pokusić o optymalizację i skuteczne inline’owanie. Słowa klucze dla tego tematu to: monomorphic, bimorphic, megamorphic.

    Osobiście polecam wpis Aleksey’a Shipilev’a oraz Richarda Warburtona

  • opisu wywołań wirtualnych/interfejsu prosto ze strony OpenJDK
  • porównania wywołań wirtualnych w różnych językach
  • wydajności obu wywołań oraz o bugu, który nie pozwala inline’ować jedynej implementacji interfejsu

A na razie to by było ode mnie na tyle. Jeśli chcecie sami coś po kombinować z interfejsami źródła moich eksperymentów są na githubie. Dajcie znać w komentarzach, co o tym wszystkim myślicie 😉

 

Enum w JVM – szczegóły implementacyjne

Kolejnym słowem kluczowym, które chciałbym omówić jest enum. Ta konstrukcja została wprowadzona w Javie 1.5. Może się wydawać, że intuicyjnie wiemy, jak technicznie enum jest zaimplementowany, jednak warto zweryfikować domysły. Być może to słowo kluczowe niesie ze sobą jakieś dodatkowe „magiczne” właściwości, których zwykła klasa nie posiada…

Pierwsze spojrzenie na bytecode

Na początek stwórzmy i skompilujmy prostą klasę:

public enum Enum {
    VAL_1(1),
    VAL_2(2);

    private final int abc;

    Enum(int abc) {
        this.abc = abc;
    }
}

Następnie dekompilujmy ją z użyciem javap -v -p. Dekompilator wyświetla dosyć dużo linii, więc skupię się na tych ciekawszych rzeczach i krótko skomentuję. Cały listing na samym spodzie postu.

public final class dev.jgardo.jvm.miscellaneous.enums.Enum extends java.lang.Enum

Jak widzimy, enum jest w czasie kompilacji do bytecodu zamieniany na „zwykłą” klasę dziedziczącą z java.lang.Enum. Jednak różni się od „zwykłej” klasy flagami:

  flags: (0x4031) ACC_PUBLIC, ACC_FINAL, ACC_SUPER, ACC_ENUM

Obecność flagi ACC_ENUM może potencjalnie odpowiadać za jakieś zachowania, więc wrócimy do niej później.

  public static final dev.jgardo.jvm.miscellaneous.enums.Enum VAL_1;
    descriptor: Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
    flags: (0x4019) ACC_PUBLIC, ACC_STATIC, ACC_FINAL, ACC_ENUM

  public static final dev.jgardo.jvm.miscellaneous.enums.Enum VAL_2;
    descriptor: Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
    flags: (0x4019) ACC_PUBLIC, ACC_STATIC, ACC_FINAL, ACC_ENUM

Widzimy również dwa pola statyczne finalne z dodatkową flagą ACC_ENUM.

  private final int abc;
  private static final dev.jgardo.jvm.miscellaneous.enums.Enum[] $VALUES;
  public static dev.jgardo.jvm.miscellaneous.enums.Enum[] values();
  public static dev.jgardo.jvm.miscellaneous.enums.Enum valueOf(java.lang.String);
  private dev.jgardo.jvm.miscellaneous.enums.Enum(int);

W kolejnych liniach widzimy pole, które zadeklarowaliśmy w enumie, a następnie wygenerowane pole statyczne finalne z wszystkimi wartościami enuma o nazwie $VALUES, a po nim kolejne dwie wygenerowane statyczne metody. Pierwsza zwraca wszystkie możliwe wartości, a druga zwraca wartość enuma dla podanego Stringa.
Następnie widzimy zadeklarowany wcześniej konstruktor.

Na samym końcu listingu z javap znajduje się wygenerowana inicjalizacja wartości enumów (pól statycznych finalnych) oraz wypełnienie wartościami wspomnianej wcześniej tablicy $VALUES.

Czyli to zwykła klasa?

Można by się pokusić o stwierdzenie, że tak właściwie to słowo kluczowe enum służy do ograniczenia boilerplate’u poprzez wygenerowanie zwykłej klasy Javowej. Być może równie dobrze taki boilerplate możnaby ograniczyć jakąś adnotacją Lombokową….
Czy więc zatem można by taki enum stworzyć „ręcznie”? Warto spróbować zamienić klasę Enum

public enum Enum {
    VAL_1(1),
    VAL_2(2);

    private final int abc;
    Enum(int abc) {
        this.abc = abc;
    }
}

na odpowiadającą jej implementację wygenerowanej klasy Enuma czyli:

public class Enum extends java.lang.Enum {
    public static final Enum VAL_1 = new Enum("VAL_1", 1, 1);
    public static final Enum VAL_2 = new Enum("VAL_2", 2, 2);

    private final int abc;
    private static final Enum[] $VALUES = new Enum[] {VAL_1, VAL_2 };
    public static Enum[] values() {
        return $VALUES;
    }

    public static Enum valueOf(String name) {
        return valueOf(Enum.class, name);
    }
    Enum(String name, int ordinal, int abc) {
        super(name, ordinal);
        this.abc = abc;
    }
}

Okazuje się, że enum jest uprzywilejowany na kilka sposobów.

1. switch pozwala na używanie enumów w case. Polega to na wywołaniu metody ordinal() enuma, co jest równe liczbie porządkowej wartości danego enuma. Dzięki temu case może dotyczyć już zwykłych intów co jest standardowym mechanizmem (zamiana wartości Enuma na wartości ordinal(), również jest automatyczna i nie widać tego w kodzie, choć w bytecodzie jest to widoczne).
Jeśli chcielibyśmy stworzyć własnoręcznie klasę, wywołanie ordinal() musialo by być jawne, co zmniejsza czytelność kodu.

2. Tworzenie obiektem z użyciem refleksji jest dla enumów zablokowane. Szybki test:

    public static void main(String[] args) throws Exception {
        var constructor = Enum.class.getDeclaredConstructors()[0];
        constructor.setAccessible(true);
        var generated = constructor.newInstance("VAL_G", 2, 2);
        System.out.println(generated);
    }

powoduje równie szybki błąd:

Exception in thread "main" java.lang.IllegalArgumentException: Cannot reflectively create enum objects
        at java.base/java.lang.reflect.Constructor.newInstance(Constructor.java:484)
        at dev.jgardo.jvm.miscellaneous.enums.EnumExperiment.main(EnumExperiment.java:18)

Jeśli spojrzymy w implementację (Constructor.newInstance(Constructor.java:484)), to za to rzucenie wyjątku jest uwarunkowane obecnością wspomnianej wcześniej flagi ACC_ENUM dla danej klasy.

3. Instancje enumów można wykorzystywać w adnotacjach, instancje zwykłych klas – nie. Generalnie to jest duża przewaga, a osiągana jest ona znów dzięki fladze ACC_ENUM dla klasy.

4. Enumy są dobrze przystosowane do serializacji obiektów, które je posiadają – po deserializacji otrzymywany jest istniejący enum, a nie jakiś kolejny nowo stworzony enum (a tak by było przy w przypadku zwykłej klasy).

5. W zasadzie na końcu najważniejsze – tego sie normalnie nie da skompilować 😛 Kompilator javac uniemożliwia „ręczne” stworzenie klasy dziedziczącej po java.lang.EnumOświadcza to dosadnie komunikatem przy kompilacji:

Enum.java:3: error: classes cannot directly extend java.lang.Enum

Podsumowanie

Można by w skrócie powiedzieć, że enum niby jest taką zwykła klasą, ale jednak nie 😉 Bez wsparcia ze strony JVMa i kompilatora nie można by go używać w tak elastyczny sposób (w adnotacjach, switchu, serializacji). Z drugiej strony można też powiedzieć, że całość implementacji jest dosyć intuicyjna i przewidywalna i że nie ma tam jakiejś specjalnej „magii”.

Z perspektywy czasu można śmiało powiedzieć, że dodanie osobnego słowa kluczowego było krokiem w dobrą stronę.

I na koniec obiecany cały listing javap -v -p:

Classfile /home/gardziol/repository/jvm-miscellaneous/target/classes/dev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum.class
  Last modified 6 paź 2019; size 1137 bytes
  MD5 checksum 18c950a8da67456a2509b83e2dfe7d36
  Compiled from "Enum.java"
public final class dev.jgardo.jvm.miscellaneous.enums.Enum extends java.lang.Enum
  minor version: 0
  major version: 55
  flags: (0x4031) ACC_PUBLIC, ACC_FINAL, ACC_SUPER, ACC_ENUM
  this_class: #4                          // dev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum
  super_class: #13                        // java/lang/Enum
  interfaces: 0, fields: 4, methods: 4, attributes: 2
Constant pool:
   #1 = Fieldref           #4.#40         // dev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum.$VALUES:[Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
   #2 = Methodref          #41.#42        // "[Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;".clone:()Ljava/lang/Object;
   #3 = Class              #20            // "[Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;"
   #4 = Class              #43            // dev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum
   #5 = Methodref          #13.#44        // java/lang/Enum.valueOf:(Ljava/lang/Class;Ljava/lang/String;)Ljava/lang/Enum;
   #6 = Methodref          #13.#45        // java/lang/Enum."":(Ljava/lang/String;I)V
   #7 = Fieldref           #4.#46         // dev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum.abc:I
   #8 = String             #14            // VAL_1
   #9 = Methodref          #4.#47         // dev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum."":(Ljava/lang/String;II)V
  #10 = Fieldref           #4.#48         // dev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum.VAL_1:Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
  #11 = String             #16            // VAL_2
  #12 = Fieldref           #4.#49         // dev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum.VAL_2:Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
  #13 = Class              #50            // java/lang/Enum
  #14 = Utf8               VAL_1
  #15 = Utf8               Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
  #16 = Utf8               VAL_2
  #17 = Utf8               abc
  #18 = Utf8               I
  #19 = Utf8               $VALUES
  #20 = Utf8               [Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
  #21 = Utf8               values
  #22 = Utf8               ()[Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
  #23 = Utf8               Code
  #24 = Utf8               LineNumberTable
  #25 = Utf8               valueOf
  #26 = Utf8               (Ljava/lang/String;)Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
  #27 = Utf8               LocalVariableTable
  #28 = Utf8               name
  #29 = Utf8               Ljava/lang/String;
  #30 = Utf8
  #31 = Utf8               (Ljava/lang/String;II)V
  #32 = Utf8               this
  #33 = Utf8               Signature
  #34 = Utf8               (I)V
  #35 = Utf8
  #36 = Utf8               ()V
  #37 = Utf8               Ljava/lang/Enum;
  #38 = Utf8               SourceFile
  #39 = Utf8               Enum.java
  #40 = NameAndType        #19:#20        // $VALUES:[Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
  #41 = Class              #20            // "[Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;"
  #42 = NameAndType        #51:#52        // clone:()Ljava/lang/Object;
  #43 = Utf8               dev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum
  #44 = NameAndType        #25:#53        // valueOf:(Ljava/lang/Class;Ljava/lang/String;)Ljava/lang/Enum;
  #45 = NameAndType        #30:#54        // "":(Ljava/lang/String;I)V
  #46 = NameAndType        #17:#18        // abc:I
  #47 = NameAndType        #30:#31        // "":(Ljava/lang/String;II)V
  #48 = NameAndType        #14:#15        // VAL_1:Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
  #49 = NameAndType        #16:#15        // VAL_2:Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
  #50 = Utf8               java/lang/Enum
  #51 = Utf8               clone
  #52 = Utf8               ()Ljava/lang/Object;
  #53 = Utf8               (Ljava/lang/Class;Ljava/lang/String;)Ljava/lang/Enum;
  #54 = Utf8               (Ljava/lang/String;I)V
{
  public static final dev.jgardo.jvm.miscellaneous.enums.Enum VAL_1;
    descriptor: Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
    flags: (0x4019) ACC_PUBLIC, ACC_STATIC, ACC_FINAL, ACC_ENUM

  public static final dev.jgardo.jvm.miscellaneous.enums.Enum VAL_2;
    descriptor: Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
    flags: (0x4019) ACC_PUBLIC, ACC_STATIC, ACC_FINAL, ACC_ENUM

  private final int abc;
    descriptor: I
    flags: (0x0012) ACC_PRIVATE, ACC_FINAL

  private static final dev.jgardo.jvm.miscellaneous.enums.Enum[] $VALUES;
    descriptor: [Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
    flags: (0x101a) ACC_PRIVATE, ACC_STATIC, ACC_FINAL, ACC_SYNTHETIC

  public static dev.jgardo.jvm.miscellaneous.enums.Enum[] values();
    descriptor: ()[Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
    flags: (0x0009) ACC_PUBLIC, ACC_STATIC
    Code:
      stack=1, locals=0, args_size=0
         0: getstatic     #1                  // Field $VALUES:[Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
         3: invokevirtual #2                  // Method "[Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;".clone:()Ljava/lang/Object;
         6: checkcast     #3                  // class "[Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;"
         9: areturn
      LineNumberTable:
        line 3: 0

  public static dev.jgardo.jvm.miscellaneous.enums.Enum valueOf(java.lang.String);
    descriptor: (Ljava/lang/String;)Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
    flags: (0x0009) ACC_PUBLIC, ACC_STATIC
    Code:
      stack=2, locals=1, args_size=1
         0: ldc           #4                  // class dev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum
         2: aload_0
         3: invokestatic  #5                  // Method java/lang/Enum.valueOf:(Ljava/lang/Class;Ljava/lang/String;)Ljava/lang/Enum;
         6: checkcast     #4                  // class dev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum
         9: areturn
      LineNumberTable:
        line 3: 0
      LocalVariableTable:
        Start  Length  Slot  Name   Signature
            0      10     0  name   Ljava/lang/String;

  private dev.jgardo.jvm.miscellaneous.enums.Enum(int);
    descriptor: (Ljava/lang/String;II)V
    flags: (0x0002) ACC_PRIVATE
    Code:
      stack=3, locals=4, args_size=4
         0: aload_0
         1: aload_1
         2: iload_2
         3: invokespecial #6                  // Method java/lang/Enum."":(Ljava/lang/String;I)V
         6: aload_0
         7: iload_3
         8: putfield      #7                  // Field abc:I
        11: return
      LineNumberTable:
        line 19: 0
        line 20: 6
        line 21: 11
      LocalVariableTable:
        Start  Length  Slot  Name   Signature
            0      12     0  this   Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
            0      12     3   abc   I
    Signature: #34                          // (I)V

  static {};
    descriptor: ()V
    flags: (0x0008) ACC_STATIC
    Code:
      stack=5, locals=0, args_size=0
         0: new           #4                  // class dev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum
         3: dup
         4: ldc           #8                  // String VAL_1
         6: iconst_0
         7: iconst_1
         8: invokespecial #9                  // Method "":(Ljava/lang/String;II)V
        11: putstatic     #10                 // Field VAL_1:Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
        14: new           #4                  // class dev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum
        17: dup
        18: ldc           #11                 // String VAL_2
        20: iconst_1
        21: iconst_2
        22: invokespecial #9                  // Method "":(Ljava/lang/String;II)V
        25: putstatic     #12                 // Field VAL_2:Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
        28: iconst_2
        29: anewarray     #4                  // class dev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum
        32: dup
        33: iconst_0
        34: getstatic     #10                 // Field VAL_1:Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
        37: aastore
        38: dup
        39: iconst_1
        40: getstatic     #12                 // Field VAL_2:Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
        43: aastore
        44: putstatic     #1                  // Field $VALUES:[Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/enums/Enum;
        47: return
      LineNumberTable:
        line 4: 0
        line 10: 14
        line 3: 28
}
Signature: #37                          // Ljava/lang/Enum;
SourceFile: "Enum.java"
 

Switch

Pierwsze, co może kojarzyć się ze switch-case to szereg następujących po sobie bloków if else. Z pewnością taki blok switch case jest bardziej czytelny aniżeli szereg if else. Jednak każdy zna jakąś sytuację, w której jakiś znajomy w pracy zapomniał dodać break na koniec bloku case, co prowadziło do błędów biznesowych, technicznych lub błędów bezpieczeństwa. A skoro ten break jest przeważnie konieczny, to nie do końca pasuje do teorii o ciągu if elseów. Jaka jest prawda o switch?

Code

Ok, czas na trochę kodu. Zacznijmy od prostej metody, która w zależności od argumentu zwraca różne wartości. Zaimplementowana będzie dwukrotnie – najpierw za pomocą switch, następnie z użyciem ifów.

    public int switchInt9(CountToNine countToNine) {
        int i = countToNine.i;
        switch (i) {
            case 0: return 0;
            case 1: return 8;
            case 2: return 16;
            case 3: return 24;
            case 4: return 32;
            case 5: return 40;
            case 6: return 48;
            case 7: return 56;
            default:
                return 64;
        }
    }

    public int ifInt9(CountToNine countToNine) {
        int i = countToNine.i;
        if (i == 0) {
            return 0;
        } else if (i == 1) {
            return 8;
        } else if (i == 2) {
            return 16;
        } else if (i == 3) {
            return 24;
        } else if (i == 4) {
            return 32;
        } else if (i == 5) {
            return 40;
        } else if (i == 6) {
            return 48;
        } else if (i == 7) {
            return 56;
        } else  {
            return 64;
        }
    }

Stworzyłem też analogiczne metody z 33 wpisami zamiast 9.

Po skompilowaniu takich metod, a następnie zdekompilowaniu z użyciem javap -v widzimy obydwie metody. Pierwsza z użyciem switch wygląda tak:

  public int switchInt9(dev.jgardo.jvm.miscellaneous.switches.SwitchBenchmark$CountToNine);
    descriptor: (Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/switches/SwitchBenchmark$CountToNine;)I
    flags: (0x0001) ACC_PUBLIC
    Code:
      stack=1, locals=3, args_size=2
         0: aload_1
         1: invokestatic  #22                 // Method dev/jgardo/jvm/miscellaneous/switches/SwitchBenchmark$CountToNine.access$000:(Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/switches/SwitchBenchmark$CountToNine;)I
         4: istore_2
         5: iload_2
         6: tableswitch   { // 0 to 7
                       0: 52
                       1: 54
                       2: 57
                       3: 60
                       4: 63
                       5: 66
                       6: 69
                       7: 72
                 default: 75
            }
        52: iconst_0
        53: ireturn
        54: bipush        8
        56: ireturn
        57: bipush        16
        59: ireturn
        60: bipush        24
        62: ireturn
        63: bipush        32
        65: ireturn
        66: bipush        40
        68: ireturn
        69: bipush        48
        71: ireturn
        72: bipush        56
        74: ireturn
        75: bipush        64
        77: ireturn

W tym przypadku widzimy instrukcję kodu bajtowego tableswitch z pożądanymi wartościami podawanymi przy case i numerem instrukcji do której ma „skoczyć” jeśli wartość się zgadza. (o tableswitch więcej poniżej)

Dla ifów bytecode wygląda następująco:

  public int ifInt9(dev.jgardo.jvm.miscellaneous.switches.SwitchBenchmark$CountToNine);
    descriptor: (Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/switches/SwitchBenchmark$CountToNine;)I
    flags: (0x0001) ACC_PUBLIC
    Code:
      stack=2, locals=3, args_size=2
         0: aload_1
         1: invokestatic  #22                 // Method dev/jgardo/jvm/miscellaneous/switches/SwitchBenchmark$CountToNine.access$000:(Ldev/jgardo/jvm/miscellaneous/switches/SwitchBenchmark$CountToNine;)I
         4: istore_2
         5: iload_2
         6: ifne          11
         9: iconst_0
        10: ireturn
        11: iload_2
        12: iconst_1
        13: if_icmpne     19
        16: bipush        8
        18: ireturn
        19: iload_2
        20: iconst_2
        21: if_icmpne     27
        24: bipush        16
        26: ireturn
        27: iload_2
        28: iconst_3
        29: if_icmpne     35
        32: bipush        24
        34: ireturn
        35: iload_2
        36: iconst_4
        37: if_icmpne     43
        40: bipush        32
        42: ireturn
        43: iload_2
        44: iconst_5
        45: if_icmpne     51
        48: bipush        40
        50: ireturn
        51: iload_2
        52: bipush        6
        54: if_icmpne     60
        57: bipush        48
        59: ireturn
        60: iload_2
        61: bipush        7
        63: if_icmpne     69
        66: bipush        56
        68: ireturn
        69: bipush        64
        71: ireturn

W przypadku ciągu if elseów widzimy… ciąg if elseów… Czyli na poziomie bytecode’u switch nie jest ukrytą opcją if elseową.

Trochę teorii

Otóż w zamyśle do obsługi słowa kluczowego switch stworzono specjalnie dwie instrukcje bytecodu – tableswitch oraz lookupswitch. Zamysł był prosty: zamiast wielokrotnie porównywać z coraz innymi wartościami, na etapie kompilacji stworzymy tablicę par „wartość-adres skoku do instrukcji”. Następnie wystarczyłoby poszukać odpowiedniej wartości w tablicy i skoczyć do tej instrukcji, którą wskazuje.

Dla tableswitch wyszukiwanie jest proste – wystarczy spojrzeć pod index tablicy, której wartości szukamy. Jeśli szukamy wartości 5, to skaczemy do tej instrukcji, którą wskazuje tablica pod indeksem 5. Wówczas czas obliczenia miejsca kolejnej instrukcji jest stały tzn. O(1).